"آماسومانا " اسم دختری بود که چهار سال پیش به عنوان مستاجر قبولش کردم، دختر بیست و پنج ساله ای بود که هفده یا هجده ساله به نظر می رسید، اندام ظریفی داشت و صورتی مهربون که همه اجزای اون بهم می یومدن. از همون لحظه اول ازش خوشم اومد و اتاق کوچک پشت حیاط رو که مدت بود خالی بود، از من اجاره کرد.

آماسومانا کند حرف می زد، وقتی ازش پرسیدم که: از کجا اومدی؟ اسم کشوری رو گفت که هرگز نشنیده بودم. خیلی زود بدون اینکه مجبور بشه اسم ساده تری رو برای خودش انتخاب کنه، همه بهش میگفتن" آما" و شکایتی هم نداشت. همیشه لبخند زیبایی به لب داشت و با شیطنت خاصی که در وجودش بود سری تکون می داد و می رفت.

گاهی موسیقی آرامی رو با صدای گریه های بلند آما، از توی اتاقش می شنیدم، ولی هیچ وقت ازش چیزی نمی پرسیدم و این یه علت ساده داشت چون وقتی چهل سال پیش با مادرم به این کشور مهاجرت کرده بودم و دختر ده ساله ای بیشتر نبودم، اولین درسی که توی مدرسه یاد گرفتم، این بود که "در مورد زندگی کسی کنجکاوی نکن"و حالا که بیشتر عمرم رو اینجا گذروندم، فکر می کنم: بیشتر آدم های این شهر به این خاطر رنج دوری از سرزمینشون رو تحمل کردن، چون مجبور بودن بیش از حد برای همه رفتار هاشون به همه توضیح بدن!

آما، برای من تعریف کرد که: تو کشورش لیسانس اقتصاد گرفته و می خواد اینجا درسش رو ادامه بده ولی هیچ وقت نفهمیدم چرا توی رستوران نزدیک خونه یه کار تمام وقت گرفت و تمام آخر هفته هارو هم تا نیمه های شب کار می کرد. روزها می گذشت، ما بعضی عصرها توی حیاط پشتی خونه می شستیم و با هم چایی و شیرینی خونگی می خوردیم و از هر دری حرف می زدیم، یکی از همون عصرها بهم گفت که، پسری که توی همون رستوران کار میکنه بهش پیشنهاد داده که بعد کار برن سینمایی که روبروی رستورانه، اون هم قبول کرده و توی سینما پسر آما رو می بوسه و بهش می گه که می خواد این لبها رو برای همیشه داشته باشه و از همون حرفهایی می زنه که همه مردها برای شروع می زنن، کلمات نانوشته ای که اکثر اوقات هم اونا رو به خواسته هاشون می رسونه!

تو یک روز بارونی پسرک رو آورد و به من معرفیش کرد، اون روز برای اولین بار حس کردم که دلم میخواد دختری مثل اون داشتم و نسبت به پسر هم حساس شده بودم! قوانین و آموخته هام رو کنار گذاشتم و تا می تونستم از پسر سوال کردم، اینکه اینجا به دنیا اومده بود، با پدر و مادری از دو کشور مختلف و دو دین مختلف که بعد ها هم پدر اونا رو ترک می کنه و از هجده سالگی خودش به تنهایی زندگی می کنه، موضوع هایی عادی بود، ولی حسی که پسر داشت و شبیه کشف دنیا بود، همون " جستجو " تو وجودش اونو متفاوت می ساخت.

به هر حال با هم دوست شدن و آما سعی می کرد زمان هایی پسرک رو خونه بیاره و به بهانه شامی یا ناهاری وقت بیشتری رو با من بگذرونن! "آما" خیلی باهوش بود و می دونم که احساس نیاز منو به خودش درک کرده بود!

"پسر"همیشه سوال هایی از زندگی گذشته "آما" می پرسید و اون با همون لبخند همیشگی که زیبایی اش رو صد چندان می کرد جواب هایی می داد که من همیشه مایل به دونستنش بودم، حتی یک روز نقشه کوچکی رو خرید که روی اون نقطه کوچکی رو که کشورش بود به ما نشون داد. گفت که کشورش رو خیلی دوست داره و مردمش  اهل رقص و آواز و هنر و شعرن، گفت که خانوادش و دوستاش و پسری رو که عاشقش بوده رها کرده چون می خواسته خودش راه زندگی اش رو انتخاب کنه... پشت اون همه آرامشش روح سرکشی رو می دیدم  که باعث شده بود  هیچ وقت با کسی از کشورش، خانوادش یا حتی عشقش که تعریفش حتی، باعث حسادت پسرک می شد، ارتباطی نداشت، حرفی نمی زد و خبری نمی گرفت! اون در تمام مدت توی رستوران کار می کرد، بعضی شبها با پسر می خوابید و با صدای بلند گریه می کرد و همیشه باعث شادمانی من بود.

تا اون روز تلخ ، اون روز رو با تمام جزئیات به خاطر دارم، برای خودم بارها و بارها تکرارش کردم تا شاید بشه یه جایی یه قسمت هاییش رو عوض کرد ولی افسوس که زمان هیچ وقت به عقب نمیره. ساعت چهار بعد از ظهر بود، من با بی حوصلگی کانال های تلویزیون رو عوض می کردم و منتظر آما بودم که از سر کار برگرده و با هم به خرید بریم، اخبار تلویزیون تصاویری از یک جنگ داخلی رو نشون می داد که تعداد زیادی از مردم عادی توی یک کشور کوچیک قتل عام شده بودن، به تصاویر نگاه می کردم و سری تکون می دادم و حواسم به آما بود که موبایلش رو جواب نمی داد، چشمم به زیر نویس خبر افتاد، کشور آما بود.با وحشت نگاه می کردم، کشور آما بود، تعداد زیادی از مردم عادی کشته شده بودن و جنگ وحشیانه ادامه داشت. همه چی در لحظه اتفاق افتاد، آما قبل از اینکه من فرصت عکس العملی داشته باشم، کنارم ایستاده بود و به تصاویر نگاه می کرد، می خواستم تلویزیون رو خاموش کنم، بغلش کنم و باهاش گریه کنم ولی اون با لبخند نگاهم می کرد و می گفت: نمی یای برای خرید لباس بریم؟ می خواستم بهت زودتر بگم ولی صبر کردم تا امروز که بهت بگم که: من حالا بچه ای ازش دارم و طبق قوانین کشورم می خوام پدری قانونی داشته باشه! مدام با لبخند تکرار میکرد، لباس نویی می خواست برای روز دیدن "مادر پسر"، من نگاهش نمی کردم، مگه می خواست برگرده که قوانین کشورش براش مهم بود؟ فقط لبخند می زد و خیلی آروم بود، با هم رفتیم" آما "لباس صورتی کم رنگی خرید که رنگ چشماش رو روشن تر می کرد و صورتش رو شبیه مادرها، من در تمام اون مدت نتونستم در مورد موضوعی که پیش اومده بود حرفی بزنم، نگران بودم، ولی لبخندش به من اجازه گریه کردن نمی داد، اون شب برای اولین با منو بوسید و به اتاقش رفت و به اصرار های من که شب رو پیش من بمونه توجهی نکرد. تمام اون شب رو فکر کردم تا صبح باهاش صحبت کنم، اما نه صبح بعد نه هیچ صبح دیگه ای اثری از آما نبود، آما همون شب رفته بود بدون اینکه وسیله ای همراهش ببره، اون رفته بود با اوراقی که در اون اسمش "آماسومانا" بود و بهش هویت کشوری رو می داد که مردمش قتل عام شده بودن.اون رفته بود با جنینی که با خودش حمل می کرد.

تلاش های من برای پیدا کردنش بی نتیجه موند، الان ماهها گذشته و من می تونم اونو به یاد بیارم بدون اینکه گریه کنم، به اتاقش دست نزدم، گاهی از جلوی رستوران که رد می شم، پسر رو می بینم که از دور برام دست تکون می ده ولی هیچ وقت از آما نمی پرسه، عصرها پشت حیاط می شینم به اتاق آما خیره می شم شیرینی رو به زحمت قورت میدم، لبخند تلخی میزنم و آرزو می کنم که آما با فرزندش در کنار خانوادش زنده باشه حتی در کشوری که هنوز جنگ تموم نشده.  

نوشته شده توسط نهانی در پنجشنبه بیست و هفتم اردیبهشت 1386 |