صدای باد حتی، نا آشنا می نمود

لب هایم هنوز از بوسه هایت درد می کرد

 " جنینم در نطفه مرد

 آخ..کودکی نشد تا در آغوش تو جان دهد "

خطوط مبهم سایه ای پشت آن شیشه های بلند

بی توجه به نگاه های پر اشک

با شک آمده بود

لب هایم هنوز از بوسه هایت

لب هایم از بوسه هایت  

زجر هایم را قورت می دهم

..چقدر کم داشتمت

روزی به آغوشت باز می گردم ؟

به آخرین نگاه های دزدیده ات نرسیده به خیابان ولی عصر ؟

شب است

چشمانم را می بندم

پتو را تا انتهای سرم می کشم

صدای عربده های مردی که صورتش را نمی شناسم

می خواهم گریه کنم

اینجا حریم مردانه ای ست

زنی، ظرافتی، بوی تند عطری، نمی یابم

" مرد " می شوم  

شبیخون سیاهی را به قیچی می سپارم

و گریه نمی کنم

" صدای زنی ذر گوشم:

هنوز نطفه ایست، می خواهیش؟ "

باز هم جنین باز هم مرگ

کاش.. قرصی، پوششی، برای رهایی از عشق بود.  

نوشته شده توسط نهانی در جمعه بیست و هفتم مهر 1386 |